یادداشت های روزانه – فلوچارت باز مجازات ارتداد در ایران

EKuIC8nr

پس از شکل گیری اولیه حکومت اسلامی در ایران تلاش های زیادی شد تا آرمان های فرزندان فکری فضل الله نوری ها و مدرس ها را در ایران پیاده کنند ، در این راه جان انسان های زیادی را گرفتند و عرصه را بر خیلی ها تنگ کردند ولی با این حال نتوانستند قوانین را آن طور که شریعت اسلام دستور داده بود پیاده کنند . چرا که این قوانین در دوره ی اعلامیه ها و سازمان های حمایتی جهان از جان انسان ها ، زیاد قابل رشد و اجرا نیست.

پیروان فکری مراجع شیعی در ایران که تمام تلاش خود را بر اجرای قوانین اسلام به جای قوانین اساسی و انسانی گذاشتند ، در بسیاری از موارد علی رغم مخالفت های جهانی و داخلی سعی بر اعمال و اجرای این تفکرات با تکیه بر اعتقادات مذهبی اکثریت مردم ایران دارند.

یکی از مهمترین و مشهود ترین این موارد بحث ارتداد و توهین به بزرگان مذهبی اسلامیست. بر طبق قانون مسلمانی که دین خود را ترک گوید و یا به مذهب دیگری گرایش پیدا کند میتواند متهم به ارتداد شود. به علاوه، اگر هر شخصی، حرفی بزند که نسبت به پیامبر اسلام، یا امامان و معصومین ، یا پیامبران دیگر معنی توهین آمیزی داشته باشد، شامل اتهام «سبّ‌النبی» می شود. ارتداد و سب‌النبی از جرائمی هستند که موجب اعدام می شوند. با اینکه در قانون مجازات اسلامی توهین به مقدسات جرم است ولی ارتداد به طور صریح به عنوان جرم بیان نشده است و این سکوت به نوعی همان انتهای باز فلوچارت اجرای قانون را موجب می شود ، چرا که اصل 167 قانون اساسی ایران میگوید:

« قاضی موظف است كوشش كند حكم هر دعوا را در قوانین مدونه بیابد و اگر نیابد با استناد به منابع معتبر اسلامی یا فتاوی معتبر، حكم قضیه را صادر نماید و نمیتواند به بهانه سكوت یا نقص یا اجمال یا تعارض قوانین مدونه از رسیدگی به دعوا و صدور حكم امتناع ورزد.»

اینجاست که به واقع نبردی بزرگ آغاز می شود .بزرگی می گفت : داشتن قانون بد بسا بهتر از بی قانونیست. و در اینجا به واقع می توان به درستی این جمله پی برد . چرا که دادستانها و قضات در دادگاههای جمهوری اسلامی وقتی با این جرم !!! روبرو می شوند باید فرد را بر پایه جرایمی که به صورت شفاف در هیچیک از قوانین ایران تعیین و یا حتی ذکر نشده، متهم و محکوم کنند.

از این ماجرا تلخ تر پشتیبانی قانون از کسانیست که حتی فراتر از قانون قرار می گیرند. افراد عادی جامعه که به سبب تفکرات خودبرتر پنداریشان ، خودشان را در مقام مجری قوانین خدا در زمین می بینند و با گرفتن جان انسانها سعی در اجرا و نشر مذهب دارند. بسیارند کسانی که با استناد به ماده ی سی صد و دو قانون مجازات اسلامی دست به جنایت و قتل دگر اندیشان و یا حتی افراد عادی جامعه می شوند ، چرا که اطمینان دارند که قانون کاملا از آنها حمایت می کند .ماده قانونی که تصریح میکند اگر مقتول مرتکب جرم حدی مستوجب اعدام شده باشد، مرتکب شامل قصاص یا مجازات اعدام نمیگردد، در عوض شخص مرتکب قتل بر اساس قانون تعزیرات مجازات میشود. ماده مربوطه در قانون تعزیرات میگوید:

« هر کس مرتکب قتل عمد شود و شاکی نداشته یا شاکی ‌داشته ولی از قصاص گذشت کرده باشد و یا به هر علت قصاص نشود در صورتی که اقدام وی موجب اخلال در نظم و صیانت و امنیت ‌جامعه یا بیم تجری مرتکب یا دیگران گردد دادگاه مرتکب را به‌ حبس از سه تا ده سال محکوم می‌نماید.»
در نتیجه هر فرد عادی که شخص مرتد را بکشد، در بد بینانه ترین حالت فقط ممکن است به مجازات سه تا ده سال حبس محکوم شود، که البته معمولا کمتر اتفاق می افتد.
مواد میثاق بین المللی حقوق بشر و اعلامیه سازمان ملل که به امضای ایران هم رسیده ، با شفافیت کامل مخالفت خود را با این تبعیض ها اعلام می کند و جالب است که ایران در برابر این یک مورد در دنیا رفتاری مانند فروش زیر زمینی و غیر قانونی کالا دارد . چرا که با وجودی که قانون اساسی اش در این مورد سکوت کرده ولی عملا خون و عمر بسیاری از نوکیشان و دگر اندیشان و منتقدین به اسلام در زندان ها و اعدامگاههای ایران گرفته می شود. هر چند که وقتی فردی در گرداب قانون در ایران گرفتار می شود، بهانه های زیادی برای پرونده سازی پیدا می شود تا در برابر قانون موجه تر جلوه کند.
قانون عرفی و نانوشته ای که حتی تصمیم گیری اش نسبت به زن و مرد و مسلمان زاده و غیر مسلمان متفاوت و برای هر کدام به تشخیص قاضی کاملا منحصر به فرد است.

 

 
«« سبّ نبی (ماده ۲۶۲ تا ۲۶۳ قانون مجازات اسلامی)
فصل پنجم- سبّ نبی

ماده ۲۶۲- هر کس پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله وسلم و یا هریک از انبیاء عظام الهی را دشنام دهد یا قذف کند ساب النبی است و به اعدام محکوم می شود.
تبصره- قذف هر یک از ائمه معصومین علیهم السلام و یا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها یا دشنام به ایشان در حکم سب نبی است.

ماده ۲۶۳- هرگاه متهم به سب، ادعاء نماید که اظهارات وی از روی اکراه، غفلت، سهو یا در حالت مستی یا غضب یا سبق لسان یا بدون توجه به معانی کلمات و یا نقل قول از دیگری بوده است ساب النبی محسوب نمی شود.
تبصره- هرگاه سب در حالت مستی یا غضب یا به نقل از دیگری باشد و صدق اهانت کند موجب تعزیر تا هفتاد و چهار ضربه شلاق است.»»

 قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲

 

 

 

قاسم قره داغی

1395/4/4

Telegram.me/avayebuf

نظر شما در مورد این نوشته چه بود؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s